Skip to content

Een gemiste kans

Er was eens een prins, die door een boze fee in een vieze, stinkende,
sterk verwaarloosde straathond veranderd was. Afschuwelijk natuurlijk!
Zeker voor een prins, om van de ene op de andere dag slenterend door de straten, stelend aan de kost moest zien te komen. Met recht een hondenleven!
Maar, God zij dank, iedere vrijdagavond, wanneer de Sjabbath begon – de wekelijkse rustdag van de Joden, dan verdween de toverkracht en was hij voor één dag weer een prins. Hij keek daar de hele week naar uit, kun je begrijpen. Zonder die ene dag had hij het hondenbestaan nooit aangekund.


Met dit veelzeggende sprookje proberen Joodse leermeesters hun leerlingen het belang van de wekelijkse Sjabbath in te prenten. Eén dag in de week tijd voor jezelf, voor elkaar en vooral voor God. Een dag dus om de hele week verwachtingsvol naar uit te kijken.
Zo begin ik de preek (de wekelijkse uitleg bij het verhaal uit de Bijbel) van a.s. zondag in de Sionskerk.

Echt genieten is een gave, jawel. Het is niets moeten en vooral veel mogen. De wekelijkse rustdag is, als het goed is, een afspiegeling daarvan.
Een dag waarop het volk zijn bevrijding vierde, vrij van de slavernij.
En een dag waarop de 1e christenen, in navolging van hen, hun bevrijding vierden.

Wanneer wij onszelf en elkaar dat niet meer gunnen, één dag in de week, echt loskomen van wat ons door de week zoals bezighoudt, dan is dat een gemiste kans, de kans van je leven wellicht. God verhoede het!

In verband met de verbouwing (volg deze link voor meer informatie) gaan we via een alternatieve route naar binnen zondag. Welkom!

Kijk onder kerkdiensten voor de liturgie.

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Geen reacties

De auteur staat geen reacties toe op dit artikel