Skip to content

Pinksteren – Open Kerk

Anna zat voor het slapen gaan met haar moeder op de rand van het bed. Ze vertelt wat er die dag gebeurd is op school en dat de juf vertelde dat God er altijd was. Dat vraagt Anna zich af. Hoe kan dat nu? “Is Hij dan ook hier, nu op mijn kamer?”. Dat vindt haar moeder een lastige vraag.
“Eh, dat geloof ik wel ja”. ‘Maar ik kan Hem niet zien, hoe weet ik dan dat het zo is?”. Moeder denkt even na en zegt dan: “Kom, we doen een spelletje. Laten we het aanrakertje noemen. Raak eerst mijn armen maar eens aan”. Anna doet het?
“En dan nu mijn kin, dan mijn schouders, daarna mijn hoofd en dan nog mijn hart”.
Anna legt haar kleine handje op de borst van haar moeder. En tenslotte zegt ze: “Nu moet je mijn liefde proberen aan te raken”. Anna aarzelt en dan raakt ze opnieuw de armen en de borst van haar moeder aan. “Maar dat heb je net toch ook al gedaan?”. “Ja maar”, zucht Anna, “Hoe moet ik de liefde aanraken? Die is er toch gewoon?”. Moeder glimlacht. “Goed zo, ik denk dat het ook zo is met God”.

‘Vindplaatsen van hoop’ worden ze wel genoemd. Nieuwe initiatieven op de rand van en soms ver buiten de kerk. In al hun verscheidenheid en diversiteit laten ze iets zien van de veerkracht van het geloof. En van de vindingrijkheid van gelovigen, waarmee zij onbedoeld soms de basis legden voor nieuwe vormen van kerk zijn daarna. Wij constateren dat ook. Ikzelf doe dat al jaren. Tegen alle onderzoeksrapporten in. Ondanks een teruglopend kerkbezoek, ook bij ons, zien wij een groeiend verlangen, een behoefte aan spiritualiteit, nieuwe bezieling, gedrevenheid van binnenuit. Daar kan geen kerkelijke regelgeving tegenop.

Eigenlijk weet niemand wat er precies gebeurde, daar in die bovenzaal in Jeruzalem, vijftig dagen na Pasen. Toen Jezus zich, drie dagen na zijn dood aan het kruis, weer aan zijn leerlingen had laten zien. Maar de gevolgen waren wel zichtbaar en hoorbaar voor iedereen. In het Bijbelboek ‘Handelingen van de apostelen’ wordt er over verteld.
De omstanders hoorden een geluid ‘alsof er een hevige wind opstak’ en ze zagen iets ‘dat leek op vlammetjes’, die zich over de hoofden van de gelovigen verspreiden.

Het woord Pinksteren is trouwens afgeleid van het Griekse woord ‘pentakosta’, dat vijftig betekent. Vijftig dagen na Pasen dus blijken de leerlingen van Jezus in beweging gezet te worden. Door God, door Jezus misschien?

Toen een tijdje geleden in een interview aan de nieuwe minister van Financiën Wopke Hoekstra werd gevraagd of hij in God geloofde, antwoordde hij: “Ik hoop het”. Is geloven veel meer dan dat?

Nee, eigenlijk weet niemand precies wat er gebeurde toen, zo’n 2000 jaar terug op de 1e Pinksterdag. Maar het veranderde schuchtere geloofsleerlingen wel in vrijmoedige apostelen (d.i. ‘gezondenen’). Waardoor het werk van God, dat eerder door Jezus was ingezet, werd doorgezet in de ‘Handelingen’ dus van de apostelen.

Pinksteren is nog altijd het feest van de Geest. De Geest van God, die inspiratie geeft aan mensen, die van goede wille zijn, in navolging van Jezus. Mannen en vrouwen, jongeren en ouderen, die handen en voeten willen geven aan de liefde van God. Dat is waarop ik hoop!

Evenals voorgaande jaren is de Sionskerk open tijdens de Skoattermerke op de 2e Pinksterdag. Open voor bezichtiging, voor stilte en voor bezinning. Of om gewoon te genieten van de creatieve uitingen van geloof en van hoop, gemaakt door de leden van de werkgroep Geloof en Creativiteit van onze gemeente.

De kerk als plek om op adem te komen, dat willen wij zijn. Een vindplaats van hoop te midden van de hectiek van het leven en tijdens de Pinkstermarkt. Laat je dan ook verrassen door de muziek op het orgel of door de mooie beelden op de beamer, ieder heel uur. Er zijn gastvrouwen en gastheren aanwezig om vragen te beantwoorden en om u of om jou te verwelkomen.

(Gepubliceerd in het Skoatter Doarpsnijs van mei 2018)

Trackbacks

Geen Trackbacks

Reacties

Geeft reacties weer als Lineair | Samengevoegd

Geen reacties

De auteur staat geen reacties toe op dit artikel