Skip to content

Zondag Voleinding Sionskerk

Die mij eertijds geschapen heeft en veilig in het leven bracht
zal mij, heb ik mijn dag doorleefd, ook wel geleiden door de nacht.


Met het noemen van de namen van hen die ons zijn voorgegaan het afgelopen jaar erkennen wij dat zij niet vergeten zijn. En niet vergeten zullen worden, door God.
Daarom blijft de herinnering aan hen ook voortleven in ons midden.

Ieder jaar weer een bijzonder, indrukwekkend moment in onze kring. Traditiegetrouw, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar.
Een dag die, behalve zondag Voleinding, ook wel Christus Koning wordt genoemd. Dat zegt genoeg.

Dit jaar werkt het klassieke duo Puur (harp en fluit) mee aan de dienst in de Sionskerk. We kijken er naar uit.
Volg deze link wanneer je benieuwd bent naar de liturgie.

Kerk, School en Gezinsdienst 18 november Sionskerk

Kerk, school en gezinsdienst (KSG) zondag 18 november 2018 om 9.30 uur in de Sionskerk - samen met de christelijke basisschool Spring – thema: helden.
Voorganger: pastor Bouke van Brug – organist: Hendrik Oosterhoff – koster: Bertus Kalteren - beamer: Henk Jager – ouderling van dienst: Tjits Rinsma

Orgelspel vooraf
Samen zingen: LB 218:1 t/m 5 (Dank U voor deze nieuwe morgen)

Welkom en mededelingen van de kerkenraad (Dorette, namens de school)
Samen zingen LB 8B (we gaan hierbij staan) - Zie de zon, zie de maan

We worden stil voor God…
Begroeting

(Hierna gaan wij weer zitten)

Samen zingen: LB 288 (Goede morgen allemaal)

♫ ’t Is moeilijk bescheiden te blijven ♫

Het thema van deze dienst is ‘helden’.
Wat is eigenlijk een held? (gesprekje)

‘Wie is de grootste superheld?’

Gebed

Het verhaal van Mozes
(tot aan 1 minuut 35)

Lezen en vertellen n.a.v. Exodus 2:11-15

Het verhaal van Mozes
(vanaf 1 minuut 35 tot 2 minuut 45)

Groep 7 / 8 ‘Go down Mozes’

Mozes en Aäron bij de Farao n.a.v. Exodus 5:1 en 2 (vertellen en uitspelen - groep 3 / 4)
Zingen: Hoe kwam Mozes door de Rode Zee (door de kleuters)


Het verhaal van Mozes
(vanaf 2 minuut 45 tot einde)

Samen zingen LB 806:1, 2 en 3 (Zomaar te gaan met een stok in je hand)

Korte uitleg en gesprek

Zingen/spelen groep 5 / 6 - wees niet laf

Dankgebed (Dorette Smits samen met één van de ouders en één van de kinderen)

Collecte voor: diaconie (1), kerk (2) en voor het onderhoud van de gebouwen (uitgang)

Zingen: Evang. liedb. 270:1 (Ga nu heen in vrede)

Zegen

* Zingen: Evang. liedb. 270:2

Er valt wat te beleven tussen votum en zegen

‘Hoe sprong mijn hart hoog op in mij, toen men mij zeide:
gort u aan, om naar des Heren huis te gaan!’ (Psalm 122)

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar het lijkt mij sterk dat de meesten van ons op een doorsnee zondagmorgen vrolijk wakker worden met de gedachte: ‘hoera, het is weer kerk vandaag!’.
En toch, de wekelijkse samenkomst van de gemeente van Christus op de eerste dag van de week, een dag die al vanaf het begin van de kerk als de dag van de opstanding wordt gevierd, die dag is voor velen nog altijd het hart van het christelijk geloof, zelfs van de kerk. De kerk als een gemeenschap van mannen en vrouwen, jong en oud, welgesteld of geen cent te makken, hoogopgeleid of wat eenvoudiger van geest. We zijn nl. aan elkaar gegeven, niet omdat wij elkaar hebben uitgekozen, maar omdat wij ons geroepen weten getuigen van Gods Geest te zijn. Daartoe komen wij op zondag bij elkaar. Om ons geloof met elkaar te delen, om te leren, te vieren en om te aanbidden. Of zoals een ander lied uit ons mooie liedboek het zegt:

‘Zolang wij ademhalen, schept Gij in ons de kracht
om zingend te vertalen waartoe wij zijn gedacht’ (Lied 657).

Daarom dus, lang leve de kerk!
Maar hoe ziet zo’n samenkomst van de gemeente er dan uit?
Wat vieren wij dan met elkaar in de kerk of tijdens een kerkdienst op zondag?
Of eredienst, zoals de wekelijkse viering ook wel wordt genoemd.

Omdat dat niet voor iedereen meer altijd even duidelijk is hebben collega Bloemendaal en ik, in overleg met onze eigen werkgroep eredienst, besloten om daar de komende weken een paar artikeltjes aan te wijden in de Kern.
Ik bijt vandaag de spits af, met een eerste verkenning. En die gaat over de voorbereiding. Een voorbereiding die thuis dus al begint.
Van de dienstdoende voorganger mag je verwachten dat die zich er goed op voorbereidt.
Dat geldt ook voor de koster, die zorgt voor een gastvrij en warm onthaal. De organist, die de samenzang begeleidt, de leiding van de kindernevendienst en tienerkerk en van degene die de beamer bedient. Een goede voorbereiding onderstreept het hogere doel van de zondagse eredienst. Maar hoe zit je er zelf? Wat neem je mee aan emoties, sores en zorgen, verdriet en dingen waar je dankbaar voor bent? Wees je ervan bewust en deel ze van te voren ook zelf, thuis in een persoonlijk of in een gezamenlijk gebed. En bid daarbij voor een goede dienst!

Laat je vervolgens, eenmaal aangekomen bij de kerk, verrassen door de dingen die komen.
De ontmoeting met medegelovigen, in de prachtig vernieuwde en sterk uitgebreide nieuwe ontmoetingsruimte bij de kerk, het zingen vooraf aan de dienst ‘om er alvast in te komen’.
Totdat de vertegenwoordiging van de kerkenraad aantreedt, die zich intussen ook al biddend had voorbereid. Nadat een aantal dienstmededelingen en afkondigingen zijn gedaan begint vervolgens de eigenlijke eredienst. Met een handdruk, waarmee de kerkenraad symbolisch de volle verantwoordelijkheid neemt voor alles wat er zich verder voltrekt in deze dienst.
Een goede voorganger is zich daar terdege van bewust.
Daarna gaat de gemeente staan voor het zingen van het zogenaamde intochtslied.
Waarmee de intocht van de Aanwezige God wordt beleden en gevierd.
Meer daarover en wat er verder volgt tijdens de kerkdienst schrijft collega Bloemendaal in de volgende Kern.

Pastor Bouke van Brug

(Gepubliceerd in De Kern, 23 november 2018)

Apocalyps

Terwijl de wereld door eigen hebzucht en egoïsme ten onder lijkt te gaan. Terwijl de rijken via allerlei slinkse wegen hun vermogen voor de belastingdienst onzichtbaar proberen te maken. Terwijl de verschillen tussen rassen en volken benadrukt worden en de tegenstellingen eerder toe dan af lijken te nemen. Aangewakkerd door kortzichtige politici, die daarmee handig inspelen op de veranderingen in de samenleving.
Terwijl veel van Jezus’ volgelingen hun keuze voor het leven, met de dood moeten en moesten bekopen, nu én in de beginjaren van de kerk en in de eeuwen daar tussen.
Juist in díe tijd dus, doet Johannes zijn onthullingen.
Dat betekent het woord, dat wij meestal met Openbaring vertalen.De letterlijke betekenis van het Griekse woord ‘apokalupsis’, dat is ‘onthulling’.
Juist in een tijd die zo hopeloos leek en lijkt, schetst Johannes een wereld, onthult hij een toekomst die voor menigeen onmogelijk schijnt.

We hebben het er over op de laatste drie zondagen van het kerkelijk jaar.
Om te beginnen op zondag 11 november, in de Sionskerk.
Een dienst waaraan het mannenkoor Credo meewerkt.
Wie alvast een inkijkje wil in de opbouw van deze dienst verwijs ik door naar deze link.

Met andere ogen

Het is Bijbelzondag, komende zondag 28 oktober.
Met dit jaar als thema: met andere ogen.

Hoe kijken wij naar een Bijbelverhaal, wat pikken wij daar uit op.
De Bijbel leert ons om met andere ogen naar de wereld te kijken.
Verhalen vol hoop geven een nieuw perspectief.
Zij zetten ons in beweging en bieden ons troost, om te midden van de ernst van het leven toch nog iets van Gods vreugde te zien.

We hebben het erover, zondagmorgen aanstaande in de Sionskerk. Wees welkom!
Check hier alvast de liturgie.

Wie hoort erbij

Even lijkt het erop dat in de evangelielezing van komende zondag (Marcus 9 vanaf :38) Johannes wil opkomen voor het exclusieve recht van de kerk. “Meester, wij hebben iemand gezien die in uw naam demonen uitdreef en we hebben geprobeerd hem dat te beletten, omdat hij zich niet bij ons wilde aansluiten”.
Wanneer iemand ‘van buiten’ wel voor elkaar kan krijgen wat de kerk niet lukt, dan roept dat blijkbaar de nodige vragen op. Maar blijkbaar heeft de kerk niet het monopolie op het doen van goede werken. Terwijl ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat sommigen die pretentie nog steeds wel hebben, met Johannes voorop dus.

Ik hoop van harte dat wij opnieuw onder de indruk zullen komen zondagmorgen 30 september in de Sionskerk.
Kijk hier alvast voor een inkijkje in de liturgie.

Startzondag 23 september - 'In gesprek met'

Op 23 september beginnen we weer met het kerkelijk seizoen.
Het jaarthema het komend seizoen is “een goed gesprek”.
Op de startzondag gaan we ‘in gesprek met…’.
Ja, met wie eigenlijk?

Dat gaan we in ieder geval op 23 september feestelijk oefenen.
Voor de kerkdienst, tijdens de kerkdienst en na de kerkdienst.
Creatief, ludiek, diepzinnig en gezellig.
Een van de hoogtepunten van deze zondag wordt weer de maaltijd.
Bij uitstek een gelegenheid voor een goed gesprek.
Iedereen die van plan is te blijven, neemt mee naar vermogen en tijdens de maaltijd mogen we weer genieten van de overvloed.

Huishoudelijke mededelingen

- Vanaf 9.15 uur inloop op het plein met koffie en thee
- Om 10.00 uur begint de dienst, waarin pastor Bouke van Brug voorgaat, brassband Advendo de samenzang begeleidt en vocalgroup Sayonara voor ons zingt.
Klik hier voor de liturgie!


- Na de dienst is er weer koffie en thee met wat lekkers.
- Vanaf 11.45 uur beginnen er allerlei activiteiten rond het thema “in gesprek met”.

Waaronder, voor de kinderen én anderen die zich nog jong voelen “De Kliederkerk”.

- Om 13.00 uur gaan we dan samen eten.

Tot ziens op 23 september.

Alles is mogelijk

‘Alles is mogelijk voor wie gelooft’, zegt Jezus in de 2e lezing van vandaag.
Hoe komt het toch dat de ene mens daar van harte ‘amen’ op zegt. Terwijl het voor ander een reden is om af te haken?

Het sleutelwoord in dit verhaal is inderdaad ‘geloof’.
De wanhopige vader vormt a.h.w. de schakel voor een goed verstaan van het verhaal.
‘Alles is mogelijk’, zegt Jezus, ‘als jij er zelf maar in gelooft’.
‘Ja Heer, als U het zegt’, antwoordt hij dan, ‘maar kom mijn ongeloof te hulp’.
Woorden, die door de eeuwen heen, van onschatbare waarde zijn gebleken en een enorme troost voor ontelbaren. Niet wij, met ons eigen vermeende geloof, maar degene, bij wie echt alles mogelijk is, is God! Jezus is daar een sprekend voorbeeld van. Het is uiteindelijk dan ook Zijn geloof dat de zieke jongen, dat ons weer beter maakt.

Welkom, zondagmorgen in de Sionskerk, wanneer het daarover gaat.
Kijk hier voor alvast een inkijkje in de liturgie.

Zien of inzien

‘Hoe kan iemand een wijs mens worden?’ vroeg eens een leerling aan zijn Joodse leermeester. Waarop deze antwoordde: ‘Wijsheid is slechts het vermogen om te herkénnen, om het ónzichtbare te kunnen zien’.
‘Maar wat moet ik dan herkennen’ vroeg de leerling weer. Waarop de rabbi zei:
‘Wijsheid is het vermogen om de vlinder in de rups te zien, de vogel in het ei en om de heilige in de zondaar te ontdekken’.

Over zien en inzien, daarover gaat het zondagmorgen 2 september in de Sionskerk.
Voor alvast een inkijkje in deze dienst, kijk onder kerkdiensten voor de liturgie.

Zing een nieuw lied

‘Zing een nieuw lied voor God de Heer, want Hij bracht wonderen tot stand’. Aldus Psalm 98, in de berijmde versie van het aloude liedboek van Israël.
Een terugkerend, vast onderdeel van de zondagse viering is daarom het samen zingen. Want zingen verbindt. Wat je vaak niet of nauwelijks met eigen woorden uit kunt drukken, komt samen in de taal van een geestelijk lied. En bovendien, muziek is voor de ziel wat wind is voor de zeilen. Het neemt je mee, het tilt je op en het verbindt je met een hogere werkelijkheid. Met God? Dat mag je hopen ja. Dat is de kracht van de zondagse eredienst.

Je zou toch zeggen, met 1016 liederen in het nieuwe liedboek (Zingen en bidden in huis en kerk) en met tal van andere liedbundels, waar wij af en toe gebruik van maken, keus genoeg.
Toch worden veel liederen niet vaak of helemaal niet gezongen. Om de simpele reden dat ze, zonder de hulp van een cantorij, moeilijk aan te leren zijn binnen één enkele kerkdienst.

Om hierin toch een stap te maken hebben we binnen de werkgroep eredienst besloten om op de eerste zondag van de maand een bepaald (nieuw) lied centraal te stellen. Met behulp van een youtube filmpje op de beamer, vooraf aan de dienst, leren we het aan en zingen het zelf daarna. Om het vervolgens in de diensten later die maand een aantal keren terug te laten komen. Voor de maand september is dat Lied 286, met als veelzeggend refrein:

Want het licht is sterker dan het donker
en het daglicht overwint de nacht.
Zoek je weg niet langer in het duister,
keer je om en zie Gods nieuwe dag.

Goede vieringen toegewenst.

Begrijpen jullie het dan nog niet? (Marcus 8, 17)

Opmerkelijk misschien dat Jezus’ leerlingen Hem blijkbaar nog steeds niet goed begrepen. Maar zeg eens eerlijk, begrijpen wij Hem wel?
Wij doen a.s. zondag opnieuw een poging, zoals wij dat gewend zijn in de kerk.
Wij proberen ons te herkennen in de grote mensenmassa, de 1000en die op Jezus afkwamen, met al hun vragen en met al hun twijfels. Misschien zaten daar ook wel meelopers bij, avonturiers, sensatiezoekers, die een dagje Jezus wilden doen. Mensen die Hem wel eens een kunstje wilden zien doen, de zg. relishoppers, wij kennen ze wel. Constant op zoek naar een kerk, een gemeente die voor de meeste opwinding zorgt, gelovigen die uit zijn op de kick van het moment. Hoe dan ook, ze kunnen er kennelijk niet los van komen.
Nee, ze konden er niet los van komen, van het gevoel dat Jezus hen wat te bieden had, die mensenmassa in Marcus 8, maar wat?

Voor wie alvast een inkijkje wil in deze dienst, zondagmorgen 26 augustus a.s. om 9.30 uur in de Sionskerk, kijk dan hier.
En wie de dienst online wil volgen op zijn laptop of PC, klik dan op deze link

Het onmogelijke voor mogelijk houden

U kent misschien die aardige anekdote wel over die Deense filosoof, die naar het spel van een 5 jarig jongetje zat te kijken. Die was bezig platte steentjes over het wateroppervlak te laten scheren. U hebt dat zelf misschien ook wel gedaan of misschien doe je het nog wel met je kinderen of met je kleinkinderen. Het gaat er daarbij om om zoveel mogelijk kringen op het water te maken.
Hij vroeg het jongetje of hij het ook eens mocht proberen.
En, inderdaad… hij kon het natuurlijk veel beter. Maar in plaats van hem daarvoor te prijzen antwoordde het jongetje: ‘Ja, dat kan ik ook: ronde kringetjes maken. Maar ík probeer of ik ook vierkante maken kan’.
Toen de man dit voorval later vertelde aan zijn vriend, de beroemde natuurkundige Albert Einstein, moest die er hartelijk om lachen en zei: ‘Het belangrijkse is niet dat het niet lukte wat hij eindeloos probeerde, maar dat hij op het idee gekomen was dat het kon.’

Het schijnbaar onmogelijke voor mogelijk houden.
Misschien is dát het wel wat wij iedere keer weer moeten leren ván de kinderen.

Daar gaat het over zondagmorgen 29 juli in de Sionskerk.
Let op, in verband met de verbouwing is de ingang tijdelijk aan de zijkant van de kerk.

Op onderstaande link krijg je alvast een inkijkje in deze dienst.
Sionskerk 29 juli


Gebrek aan kennis

‘Mijn volk gaat te gronde door het gebrek aan kennis’. (Hosea 4:6)
Dat is Bijbelse taal, geloofstaal van Israël volgens de vorige Bijbelvertaling (NBG 1953).
Taal die zich niet altijd even gemakkelijk laat uitleggen. Kennen en kennen is namelijk twee. Onze zogenaamde kennis is heel wat anders dan wat de Bijbel schrijver ermee bedoelt. In de nieuwe Bijbelvertaling (NBV 2014) staat dan ook: ‘Mijn volk komt om doordat het met Mij niet vertrouwd is’. Dat is meer in de lijn van wat er staat, van wat ermee bedoeld wordt.

De profeet Hosea leefde en werkte ten tijde van koning Jerobeam II van Israël (783-743 voor Chr.). Een vrij lange regeerperiode, waarin het land tot grote bloei kon komen. Hij herstelde de landsgrenzen, zoals die in de tijd van David waren geweest (nog altijd een oud verlangen bij sommigen in Israël). Hij zorgde voor een ongekende welvaart in het land, met alle gevolgen van dien voor het eigen godsdienstige leven. Door de toenemende handel en daarmee gepaard gaande invloeden van andere culturen, werd de eigen Joodse godsdienst van binnenuit bedreigd. Baäl, de god van de héb, de god van het kapitaal zeg maar, van het materialisme, de god van het persoonlijk genot werd naast de God van het verbond met Israël, als een gelijkwaardige god aanbeden. Dat raakt Hosea diep, hij lijdt eronder, zoals je dat van een oprechte profeet verwachten mag.
Een volk komt om wanneer het met de omgang met God niet (meer) vertrouwd is, is zijn conclusie, dat is zijn oordeel over zijn eigen volk. En dat doet hem pijn. De grootste bedreiging voor zijn volk, komt volgens Hosea dan ook niet van buiten maar van binnenuit.

Vallen zijn woorden nog wel uit te leggen, zijn ze ook van toepassing op onze maatschappij?
Het is Bijbelse taal, ik weet het, taal van een oud volk, geloofstaal uit een ver verleden, jawel.
Je moet er daarom altijd voorzichtig mee zijn om al te vlot een actuele toepassing te maken. Bijbelwoorden laten zich niet altijd zo eenvoudig uitleggen, al beweren sommingen van wel.
En wat Hosea 4 betreft: kennen en kennen is inderdaad twee!

Ons kennen heeft veelal betrekking op informatie, heeft te maken met ons redelijke verstand, met dingen doorzien en begrijpen. Door studie voor mijn part, achter de waarheid zien te komen. Het Bijbelse kennen is echter veel meer dan dat. Het veronderstelt een ontmoeting, een persoonlijke relatie, ervaringskennis dus en die is subjectief van aard.
Aan objectieve kennis geen gebrek. Er is nog nooit een tijd geweest waarin je zo eenvoudig aan alle gewenste informatie kunt komen, waarmee we al het tastbare proberen te vangen.
Maar wat je bv. niet via het ‘World Wide Web‘ (www) te weten kunt komen, dat is de kennis van Gód, dat wil zeggen het persoonlijk ervaren van Zijn liefde en trouw, het gespitst zijn op Zijn daden, horen naar Zijn Woord, kortom zelf de Levende daadwerkelijk ontmoeten.

Afgelopen zondag, 15 juli zongen wij als afsluiting van de dienst in de Sionskerk, lied 689 uit de bundel van Johannes de Heer: ‘Wij hebben een machtige Heiland, die nimmer de zijnen vergeet. Laat ons van Zijn goedheid niet zwijgen, zorg toch dat ieder het weet’. Dat is per slot van rekening ook de boodschap van de kerk. De gemeente van Jezus Christus, die weet heeft van een liefdevolle God, die ons de mogelijkheid gegeven heeft om Hem van binnenuit te leren kennen. Zo’n gemeente heeft wel degelijk een boodschap voor de eigen samenleving. Als noodzakelijk tegengif in een eenzijdig op productie en consumptie gerichte maatschappij. Of komt de grootste bedreiging van de kerk misschien opnieuw van binnenuit?

(Gepubliceerd in De Kern, 20 juli 2018)

Een gemiste kans

Er was eens een prins, die door een boze fee in een vieze, stinkende,
sterk verwaarloosde straathond veranderd was. Afschuwelijk natuurlijk!
Zeker voor een prins, om van de ene op de andere dag slenterend door de straten, stelend aan de kost moest zien te komen. Met recht een hondenleven!
Maar, God zij dank, iedere vrijdagavond, wanneer de Sjabbath begon – de wekelijkse rustdag van de Joden, dan verdween de toverkracht en was hij voor één dag weer een prins. Hij keek daar de hele week naar uit, kun je begrijpen. Zonder die ene dag had hij het hondenbestaan nooit aangekund.


Met dit veelzeggende sprookje proberen Joodse leermeesters hun leerlingen het belang van de wekelijkse Sjabbath in te prenten. Eén dag in de week tijd voor jezelf, voor elkaar en vooral voor God. Een dag dus om de hele week verwachtingsvol naar uit te kijken.
Zo begin ik de preek (de wekelijkse uitleg bij het verhaal uit de Bijbel) van a.s. zondag in de Sionskerk.

Echt genieten is een gave, jawel. Het is niets moeten en vooral veel mogen. De wekelijkse rustdag is, als het goed is, een afspiegeling daarvan.
Een dag waarop het volk zijn bevrijding vierde, vrij van de slavernij.
En een dag waarop de 1e christenen, in navolging van hen, hun bevrijding vierden.

Wanneer wij onszelf en elkaar dat niet meer gunnen, één dag in de week, echt loskomen van wat ons door de week zoals bezighoudt, dan is dat een gemiste kans, de kans van je leven wellicht. God verhoede het!

In verband met de verbouwing (volg deze link voor meer informatie) gaan we via een alternatieve route naar binnen zondag. Welkom!

Kijk onder kerkdiensten voor de liturgie.