Skip to content

Woorden van hoop

Woorden van hoop
Zijn ze terecht of overdreven
Taal van geloof
Verbetert dát het aardse leven

Valt te bezien
Maar houdt dit altijd in gedachten
Ons leven wordt bepaald
Door wat wij zelf er van verwachten

Dat perspectief
Dat hebben mensen die geloven
Alles vernieuwd
Helpt om te zien met andere ogen.



Kiezen of delen


Saeculum, dat is de hele wereld
Het aardse leven, de moderne tijd
Geen kerk die daar iets aan verandert
Zoals uit onderzoeken blijkt

Op zich niks mis met secularisatie
Al hebben kerken dan wel minder macht
De eigen keuze wordt belangrijk
Er wordt niet meer voor jou gedacht

Maar wat te kiezen als je niet kunt delen
Krampachtig vasthoudt aan wat God jou gaf
Ter compensatie van een innerlijke leegte
Maar zeg nou zelf, ben je dan beter af

Elkaars tegenover of tegenover elkaar

‘Het is niet goed dat de mens alleen is, Ik zal een helper voor hem maken die bij hem past’.
‘Die als tegenover hem zij’, stond er eerder in een oudere vertaling van Genesis 2. De mens is kennelijk hulpbehoevend van nature.
De Schepper zelf roept een medemens tot leven, een bondgenoot, een helper die bij hem past. Niets minder dan zijn eigen spiegelbeeld, een partner op gelijke hoogte.
Iemand die jou bemint en die jij mag mag beminnen. Een mens bij wie jij hulp zoekt en die zonder jouw hulp niet kan. Iemand die jou kent en door wie jij je gekend mag weten.
Je hebt elkaar nodig, om completer, volmaakter mens te kunnen zijn. Zo heeft de Eeuwige het gewild vanaf de beginne.
Je medemens aanvaarden als een hulp die bij je past, als je noodzakelijke tegenover, is dan ook een Bijbels principe, een eerste vereiste voor iedere gemeenschap tussen mensen. Laat staan voor een geloofsgemeenschap die belijdt dat wij met dat doel aan elkaar gegeven zijn. Het zou voor een gemeenschap als de onze dan ook een erezaak moeten zijn om zich aan dat principe te houden.
Maar helaas, mensen zijn niet altijd ‘elkaars tegenover’, in die zin van het woord.
Zij staan vaker tegenover elkaar.

Dat stelt de vraag naar het eigen functioneren van onze gemeente hier ter plaatse temidden van anderen. Of het functioneren van ene wijk ten opzichte van de andere.
Of nog specifieker, van de ene gelovige tegenover de andere.
Is het mogelijk om de verscheidenheid die er is, zowel binnen als ook buiten de kerk, niet als een probleem, maar meer als een uitdaging te zien?
Sterker nog, zelfs als een verrijking te gaan ervaren?

‘Daarom aanvaard elkaar ter ere van God, zoals Christus u heeft aanvaard’, aldus de apostel Paulus in zijn brief aan de kerk van Rome (Rom. 14 vers 7).
Vooral die laatste toevoeging is belangrijk. Onze eigen geloofsbeleving is geen doel op zich, maar zal ten dienste moeten staan van de ander.
Da’s een gegeven, nee dat wórdt ons gegeven. Je medemens, de medegelovige is niet iemand waarmee je noodgedwongen móet samenwerken, nee hij of zij is een geschenk van God.
Als correctie, als een aanvulling op jezelf, als je noodzakelijke tegenover.

Openheid naar de ander, oecumenische bezieling, missionaire bevlogenheid, wat volgens mij hét kenmerk van de christelijke gemeente behoort te zijn, die wordt geniet gedaan wanneer de eigen geloofsbeleving tot norm verheven wordt met uitsluiting van die van een ander.
Of een mens dat ooit volledig zal begrijpen? Ik weet het niet. Maar ik weet dit wel, je doet jezelf tekort als je het niet doet, als mens maar ook als kerk.

Een goede zomer toegewenst.
Pastor B. van Brug

(Gepubliceerd in De Kern, 28 juni 2019)

Goed voorbereid

Als het waar is wat Jezus zegt, dat alle machten en krachten die het leven nu nog zo vaak bedreigen eenmaal het onderspit zúllen delven.
Als het waar is dat in de toekomstige wereld, in Góds wereld dus, de vrede voorgoed de boventoon zal voeren. En dat er recht gedaan zal worden aan allen die nu nog onrechtvaardig worden behandeld. Dan probeer je je daar toch zo goed mogelijk op voor te bereiden?

We hebben het er over, zondagmorgen in de Sionskerk.
Volg deze link voor alvast een inkijkje in de liturgie.

De aarde ademt

De aarde ademt
Brengt als vanzelf nieuw leven voort
Het is domweg beschamend
Wanneer die kringloop wordt verstoord

Vruchteloze waters
Waar alle kiemkracht is gesmoord
Is dat onze toekomst later
Of wordt de hoop opnieuw verwoord

Van Hogerhand geschapen
Aan Wie de aarde toebehoort
Van Hem komt onze eigen waarde
Niet begrepen vaak en ongehoord

Verlangen

De dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren zijn vanouds dagen van gebed en inkeer.
Ze vormen de voorbereiding op het feest van Geest, de 50e dag van Pasen. Pentekosta in het Grieks. Pinksteren zeggen wij.
De lezingen op zondag 2 juni, de zondag tussen Hemelvaart en Pinksteren, ademen ook die sfeer uit.
Immers, begint niet iedere geloofservaring met een oprecht verlangen naar God?

Wie alvast een inkijkje wil in de viering in de Sionskerk van komende zondag,
volg deze link.

Een nieuw gebod?

‘Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals Ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben.
Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn’.
Woorden van Jezus kort voor zijn afscheid in Joh. 13, de evangelielezing op 19 mei a.s.
Maar hoe nieuw is dat gebod? Werd ook in het Oude Testament al niet de zorg voor de naaste gezien als een van de grondbeginselen waarop een gelovig leven gebouwd is? (zie o.a. Deuteronomium 6). Of zit het nieuwe hierin, dat pas wie met huid en haar ervaart hoeveel er van hem/haar gehouden wordt, dat die pas van een ander mens kan houden?

We lezen naast Johannes 13 een visioen uit het laatste Bijbelboek, Openbaring 21. Over Gods nieuwe aarde waarop alleen nog plaats is voor nieuwe, lees vernieuwde mensen.

Kijk voor de orde van dienst op deze link.

De Kerk is jarig en daarom vieren wij feest!

Jawel, dat vieren wij op de 1e Pinksterdag. De 50e dag na Pasen, Pentecosta in het Grieks. Daar komt ons woord Pinksteren vandaan.
Wij zijn weliswaar niet zo jong meer, al bijna 2000 jaar oud, maar nog altijd springlevend.
Hoewel er mensen zijn die beweren dat de gezondheid van de kerk zienderogen achteruit gaat en het waarschijnlijk niet lang meer zal maken. Maar daar willen wij niet van weten. Wij zijn al zo oud en hebben al zoveel meegemaakt. Het mag een wonder heten dat de kerk nog steeds bestaat. Een Godswonder is het. Een reden dus voor ons om feest te vieren.

‘Maar soms is er niks aan Heer’, zo verzucht de dichter Geert Bogaard in één van zijn bundels. ‘Soms is er niks aan die kerk van U, omdat zij niet leeft vanuit uw toekomst. Er geen zichtbare tekens van opricht’. En even verder: ‘Een aantal stoelen met mensen er op, meer is het niet’. Een kritisch gedicht van een net iets te pessimistische geloofsgetuige misschien.
Al moet ik toegeven dat er bepaalde ontwikkelingen zijn of zijn geweest in de geschiedenis van de kerk die zo’n oordeel rechtvaardigen.

Maar toch, zoals gezegd, wij zijn er nog. Een Godswonder ja, dat is het.
Daarom zingen wij met Pinksteren tegen de stroom in liederen als: ‘Komt laat ons deze dag met heilig vuur bezingen. En met vernieuwde vreugd, want Gód deed grote dingen’.
Want eerlijk is eerlijk, wanneer het van mensen alleen af zou hangen…

Het begon allemaal dus op de 1e Pinksterdag.
Toen de Eeuwige zijn Geest uitstortte over de mensen die Jezus wilden volgen. En als dat je overkomt dan gebeurt er blijkbaar wat. Maar wat is er van geworden, zo vragen wij ons af.

Nou is er altijd een zekere spanning tussen ideaal en werkelijkheid. Wie de kerkgeschiedenis bestudeert zal dat ook meteen beamen.
De kerk heeft nog nooit gedurende langere tijd het niveau bereikt waarvan in de Bijbel gedroomd wordt. Dat neemt niet weg dat het goed is om naar tegenstemmen te luisteren. Zoals die van de dichter Geert Bogaard zopas. Kritische stemmen die ons gebrek aan beleving en aan geestdrift verwijten. Stemmen die twijfelen aan de geloofwaardigheid van de kerk.
Maar ik blijf het jammer vinden als mensen om die reden de gemeenschap van de kerk verlaten. Want we hebben elkaar zo nodig!

Misschien kent u die fabel wel, over die dieren die een school probeerden op te richten.
Hardlopen moest zeker op het programma, zo stelde het konijntje voor. Da’s goed, zei de vis, maar dan zwemmen ook.
De eekhoorn vond boomklimmen wel erg belangrijk en de vogel wilde persé een aantal uren vliegen op het rooster. Dat ging dus fout.
Het konijn werd op een tak gezet om te leren vliegen, maar hij brak alle vier zijn pootjes.
Daardoor kreeg hij een dikke onvoldoende op hardlopen. Daar waar hij anders zo goed in was. U begrijpt het al.

Ieder mens is uniek, geroepen om met zijn of haar eigen aardigheden en kwaliteiten, zich in te zetten voor de samenleving als geheel.
Het Pinksterfeest maakt geen andere mensen van ons, maar door Gods Geest bevlogen en bewogen mensen denken niet alleen aan het eigen belang of aan wat niet (meer) kan. Maar zij gaan uit van kansen en mogelijkheden om aan een veelbelovende samenleving vorm te geven. Wat ons betreft, in Jezus’ naam.

Pastor Bouke van Brug,
Protestantse Wijkgemeente Heerenveen-Zuid
vanbrug@upcmail.nl


(Geplaatst in het Skoatter Doarpsnijs van mei 2019)

Wie zoekt die vindt

Het licht schijnt sterker dan het donker
De liefde sterker dan de haat
Hoop gaat aan de wanhoop niet ten onder
De toekomst duurt voor wie het leven laat

Al lijkt de hemel soms van koper
Ten hemel schreiend het gemis
De kloven dieper en de bergen hoger
Het zal niet altijd zijn zoals het is

Daarom en toch zal ik geloven
Vertrouwen dat de twijfel overwint
Mijn hoop komt hoe dan ook van boven
Met een belofte dat wie zoekt die vindt

De hoop is opgestaan!

‘Ik heb de Heer gezien’ zo getuigde Maria. En ze vertelde het verhaal van de Levende.
Dat is geen romantische afsluiting van de paasweek, maar eerder een verhaal met een open einde.
Het Paasfeest is namelijk een verhaal dat verteld, dat dóórverteld moet worden.
Verstaanbaar en herkenbaar gemaakt moet worden voor mensen in deze tijd.
Want, als wij christenen, die zéggen te verwachten dat wij zullen opstaan later, nú niet opstaan tegen al het onrecht, dat er om ons heen gebeurt. Hoe moet dat dan straks?
Heeft het één niet alles met het ander te maken?

Zondagmorgen 21 april, 1e Paasdag vieren wij de overwinning van het leven. Jezus leeft en wij met Hem. De hoop is met Hem opgestaan!

Gospelkoor 'The Rising Hope' uit Burgum werkt mee aan deze dienst. Welkom in de Sionskerk.

De dienst begint om 10.00 uur, maar vanaf 9.45 uur beginnen wij alvast met zingen!

Wie alvast een inkijkje wil in de orde van dienst, volg deze link.

Palmpasen

De 6e zondag van de zogenaamde lijdenstijd, de veertigdagentijd voor Pasen, wordt nu eens niet naar een Psalm vernoemd maar naar de palmtakken waarmee de mensen zwaaien als Jezus Jeruzalem binnengaat. Op deze zondag vieren we in de kerk de feestelijke intocht in Jeruzalem. Het is de intocht van een nederige koning.
Zijn koningschap verwijst naar dat van God, zoals blijkt uit wat de omstanders roepen: “Gezegend Hij die komt als koning, in de naam van Heer. Vrede in de hemel en eer aan de Allerhoogste! (Lucas 19:38). De kinderen verlaten met hun zelf versierde palmpasenstokken wat eerder de kerk om met de huifkar naar het centrum van Heerenveen te vertrekken.
Daar sluiten ze zich aan bij kinderen uit andere kerken op het gemeenteplein.
Wie alvast een inkijkje wil in de opzet van de dienst in de Sionskerk, klik hier.

Volg voor verdere informatie ook deze link.

Veel meer mogelijk

Als dan de stermagnolia de sneeuw trotseert
de prunus en forsythia ons leert
dat na de winter straks de lente wederkeert
Dan is toch veel meer mogelijk?


Als dan de weidebloem het grauwe grasland kleurt
de kievit en de grutto in de velden wordt bespeurd
de milde lentezon het wolkendek verscheurt
Dan is toch veel meer mogelijk?

Als dan de vrede na de oorlog wordt gevierd
de wereld blijkbaar niet alleen in haat grossiert
de liefde van de een het leven van de ander siert
Dan is toch veel meer mogelijk?

Als dan de hoop de twijfel en de scepsis overwint
ruimhartig en gelovig als een kind
oprecht verlangen dat een samenleving bindt
Dan is toch veel meer mogelijk?

Als dan een boog van bovenaf de aarde raakt
na iedere nacht de morgen weer ontwaakt
gebrokenheid van hogerhand weer wordt gemaakt
Mijn God, dan is toch alles mogelijk?

Kerk in actie

De wereld is geen paradijs, maar dat wisten wij al. Ook al wekken reclames soms wel die indruk. Ze schilderen een droomwereld voor waarin vaders altijd voetballen met hun kinderen en moeders altijd klaar staan met een pot thee. Voor wie zo’n vredig tafereel een droombeeld ís tenminste. De werkelijkheid is echter anders. Achter de muren van veel woningen gaat veel ellende schuil. Tienduizenden kinderen die worden verwaarloosd of mishandeld door hun eigen ouders. Vrouwen die worden verkracht en misbruikt door hun eigen man. Telefonische hulpdiensten die overuren draaien en blijf-van-mijn-lijfhuizen die overvol zitten. Dát is helaas de realiteit voor nog altijd veel te veel mensen.
Er is nog altijd heel veel kwaad in deze wereld, kwaad dat vaak ook goede mensen treft. En het nieuws dat wij voorgeschoteld krijgen confronteert ons dagelijks met de gevolgen.

De verwoestingen van een cycloon in Mozambique, de honger in de hoorn van Afrika. De onophoudelijke strijd in grote delen van Azië en in het Midden Oosten, de recente spanningen in een aantal Latijns Amerikaanse landen. Dit alles met een eindeloze stroom aan vluchtelingen tot gevolg. Ten hemelschreiend is het. En dat doen wij dan ook: Heer ontferm U, roepen wij. Want afschuwelijk was en is het nog altijd. Maar kan Gód dat dan niet voorkomen?

Wij wéten het niet. En wee degene die het wél denkt te weten, alsof hem of haar dat van hogerhand is ingefluisterd. Wíj vragen het ons nog stééds af: kon Hij die de aarde losrukte uit het water van de oervloed, die Noach en de zijnen in leven behield tijdens de zondvloed. Die Zijn eigen volk een uitweg bood, dwars door het water van de Rode Zee.
Kan Hij zijn macht dan nú niet aanwenden om al die miljoenen onschuldigen te beschermen?

Wij naderen in de kerk de 5e zondag van de veertig dagen, dit jaar is dat op 7 april. Een dag die in de kerkelijke traditie zondag Judica wordt genoemd, dat is: doe mij recht.
U weet, de zes zondagen van de veertigdagentijd droegen vanouds Latijnse namen. Vaak ontleend aan de Psalm die bij de zondag hoort. Op deze zondag is dat Psalm 43.
“Verschaf mij recht o God, vecht voor mijn zaak” staat in het 1e vers. Maar wat is recht?

Ik weet dit wel, bij alle vragen die bij ons overblijven, wie bij de pakken neer gaat zitten, toont weinig geloof. En juist dát is wat de wereld zo hard nodig heeft, juist nú. Mensen die ondanks alles blijven geloven en vertrouwen op God. Dat Hij ons en de wereld recht zal doen! Hoe en wanneer dan ook. Er is, voor mensen die het van God verwachten, altijd hoop. Maar dat is wel een hoop om te doen. Jawel, er is een hoop te doen!

Spitsvondige antwoorden op de grote levensvragen hebben slachtoffers nog nooit geholpen en die helpen hen ook nu niet. Het enige wat helpt is hulp.
Jawel, Kerk in aktie dus! Wat ons betreft: in Jezus’ naam.

(Geplaatst in 'De Kern', 5 april 2019)

Zondag ‘Oculi’

Zo wordt de 3e zondag van de veertigdagentijd genoemd, naar Psalm 25 vers 15: ‘Ik houd mijn oog gericht op de HEER, Hij bevrijdt mijn voeten uit het net’.
We lezen op deze zondag, 24 maart a.s. uit Lucas 13:1-9, waar de vraag wordt opgeworpen of er een verband bestaat tussen wat er mis gaat in de wereld, de zonde en Gods straf.
Daar is in de loop der eeuwen veel over nagedacht, wat tot veel onheil heeft geleid.
Niet zelden kregen slachtoffers ook nog eens een religieuze schop na: eigen schuld, dikke bult!
Ook in de eerste verzen van de evangelielezing wordt iets in die richting gesuggereerd, hoewel vragenderwijs en heel voorzichtig.
Je kunt namelijk ook heel anders met het lijden omgaan.

We hebben het er over, zondagmorgen om 9.30 uur in de Sionskerk, welkom!
Voor alvast een inkijkje in de liturgie volg deze link.

Berg-op en berg-af

Het gaat berg-op en berg-af in het Matteüs evangelie.
Met aan het begin, vanaf het 5e hoofdstuk de zg. bergrede, waarin Jezus de spelregels van Gods Rijk aan zijn leerlingen uitlegt. En aan het eind worden diezelfde leerlingen er op uit gestuurd, de wereld in, opnieuw vanaf een berg.

En halverwege in hoofdstuk 17, wanneer Jezus als het stralend middelpunt gezien wordt van de Joodse wet en de profeten. Een gebeurtenis die zich eveneens afspeelt bovenop een berg.
Het is dan ook een bekend motief, een terugkerend thema in de Bijbel. De berg is kennelijk de plek, in de beleving van de Bijbelschrijvers, waar je God kunt vinden.
Of iets van Hem te horen krijgt, op zijn minst.
Wat zegt u, dat zou u ook wel willen?

Opnieuw een boeiende ontmoeting, waarin ik voor mag gaan, zondagmorgen 17 maart in verpleeghuis Anna Schotanus. Klik hier voor de liturgie.