Skip to content

Kunst in de Kerk (bouwsteen 24)


In de Sionskerk waren van 25 maart tot en met 9 april 2017 vele werken te zien zijn van Henriette Alexander (Velp 1943).

Opening van de tentoonstelling was op: Zaterdag 25 maart 2017 waar de kunstenaar zelf een rondleiding langs haar werken gaf.



Kunstvespers op 26 maart, 2 en 9 april: Tijdens de expositie van “Kunst in de Kerk” stonden in drie opeenvolgende zondagen telkens één of meerdere kunstwerken centraal in een vesper- viering in de Sionskerk.
Elke vesper werd afgesloten met ouwel en wijn. Vóór en na de vespers was er gelegenheid de expositie te bezoeken, waarbij gebruik kon worden gemaakt van een infoblad.

Er zijn ook foto's gemaakt. Deze kunt u bekijken in het FOTOALBUM

Terugblik op de kunstexpositie in Trinitas

Terugblik op de kunstexpositie in Trinitas (bouwstenen 19 en 20)

Met de kunstvesper van 20 maart jl. kwam een einde aan de jaarlijkse expositie van religieuze kunst, welke ditmaal in Trinitas werd georganiseerd.
Meer dan 70 bezoekers hoorden tijdens de opening op zaterdagmiddag 5 maart textielkunstenares Jackie Howard enthousiast vertellen over de totstandkoming van haar doeken. Niet alleen in zaal Triade, maar dit keer voor het eerst ook in de hal, konden bezoekers vervolgens drie weken lang genieten van het werk van deze bijzondere kunstenaar.
In de drie vesperdiensten gingen predikanten nader in op een door hen gekozen werkstuk.
Omdat de kunstexposities steeds wisselend worden gehouden in onze twee kerkgebouwen, is volgend jaar de Sionskerk weer aan de beurt.
Mocht de verbouwing daar doorgaan, dan wordt uitgeweken naar Trinitas.
Meer daarover leest u t.z.t. in “de Kern”.
Op de fotopagina van deze website kunt u een aantal foto’s van de tentoonstelling zien.
Tot volgend jaar!

Namens de Werkgroep Kunst in de Kerk
Jacques J.Spruyt ( jjspruyt@upcmail.nl )

Bouwsteen14 Bestaat God? – Nico ter Linden

In de pauze van de inleiding van ds. Nico ter Linden vroeg iemand mij: “En wat ga je hier nu over schrijven?”
Tja……
Vanaf het begin dat ik dit soort verslagen maak heb ik me voorgenomen niet te proberen zo zorgvuldig mogelijk weer te geven wat is gezegd. Wie dat wil weten moet zelf maar komen. Ik wil weergeven hoe ik een bijeenkomst heb beleefd en wat me heeft geraakt. Welke aspecten zijn vermeldenswaard? In het geval van deze Bouwsteen leek het mij verstandig en veilig om me daaraan te houden.
Al vrij in het begin sprak ter Linden de woorden: “het woord geloven is een hinderlijke vertaling van het oorspronkelijk Hebreeuwse woord voor vertrouwen.” Daarom. Ik wil voorkomen dat mijn verslag een hinderlijke vertaling wordt van wat er is gezegd. Nou vooruit, een paar citaten. Zo ongeveer. ”Als antwoord op de vraag van kleinzoon: Opa, geloof je nog alles wat je als kind geloofde? Ja, nog alles, maar alles anders.”
“Egypte is een theologische notie en het Beloofde Land geen geografische natie.”
“De schepping is in beginsel een bevrijdingsdaad.”

Dominee ter Linden beklom het podium en nam de tijd om positie te nemen achter de glazen tafel. Enigszins wijdbeens en steun zoekend bij de lezenaar.
Op zijn tijd weet ik Youp van ’t Hek, Jochem Myjer en zelfs Bert Visser nog wel te waarderen, maar na een poosje denk ik dan wel eens, man sta toch eens stil. Dan kan ik horen wat je zegt. Al dat gedraaf en gedraai.
Hier stond de man van het woord. Wel doordacht, zorgvuldig strooiend met aandachtig gekozen woorden. Handen steunend op de lezenaar, waarbij de rechter soms een paar centimeter op en neer ging om zijn woorden kracht bij te zetten. Zorgvuldig ook werden de behandelde blaadjes tekst netjes terzijde gelegd. Niets vergeten? Nee? Mooi, dan gaan we verder.
Na de pauze was er gelegenheid om vragen te stellen. Op de vraag over de relatie God en liefde, reageerde ds. Ter Linden door alle tijd te nemen voor kennelijk een innerlijke beschouwing. Rustig nam hij de terzijde gelegde tekst nog eens door en toen de vragensteller waarschijnlijk al zenuwachtig en bang werd omdat hij misschien het idee had gekregen dat ter Linden in verlegenheid was gebracht, kwam het antwoord. Ter Linden las daarvoor een tekstgedeelte waarvan de laatste zinnen op niet mis te verstane wijze een bijna bevrijdende visie gaven op de relatie tussen God en liefde.

In het bouwstenenboekje zegt ter Linden dat Israël over God verhalen vertelt. Verhalen van eeuwen geleden en ontstaan in een andere cultuur. Hoe geven we die verhalen door in het hier en nu? Nou, zo dus.
‘Oh ja, en de vraag of God bestaat is een onzinnige vraag. Er zijn zo veel goden. De god van de haat, van de afgunst, van macht, van verslaving en van hebzucht. Het gaat om de keuze. De keuze voor de God van Abraham, Izaäk, Jacob, Mozes en Jezus is vertrouwen in een immer wenkend perspectief dat ons behoedt voor verwildering’.

Namens de werkgroep Vorming en Toerusting
Siep van der Zee

Van de Bouwstenen Mannenavonden

Nooit was ik in militaire dienst, zat niet op de jongelingenvereniging of bij de padvinderij. In mijn werk werd ik bijna altijd door vrouwelijke collega’s omringd. Wat heb ik gemist?
Wat hebben bier en bijbel en God en voetbal met elkaar te maken? Alles, volgens het inspiratieboek MAN, dat op de mannenavonden wordt gebruikt.
Bij de Vrijmetselarij of een ander OldBoys-network heb ik me nooit durven melden, maar nu moet het ervan komen. Wat zijn mannenavonden?
Om zeven uur werd ik verwacht in de achtertuin van één van de deelnemers. En warempel, daar stond al een ploegje rond een vuurkorf. Kom in de kring van rossig oplichtende vage gezichten. Toen de club compleet was begon een voorstellingsrondje. Dit werkte wel geruststellend. Je vertelt van jezelf, maar door het duister blijf je toch wat anoniem. He? Er werd ook veel gelachen en dat gaf me de indruk dat ik toch min of meer in een ouwejongensnetwerk was terechtgekomen. Toen de tenen langzamerhand begonnen af te sterven en het kampvuur ook niet meer laaide, gingen we naar binnen. Omdat een groep van bijna twintig man te groot was voor een goed gesprek gingen we uiteen in bankhangers en keukentafelzitters.
En dan begint het gesprek aan de hand van een aantal vragen over het thema:
“overleven of over leven”.
Allereerst wordt afgesproken dat alles wat gezegd is binnen de groep blijft. Het vertrouwen hierin zorgt inderdaad voor opmerkelijke openhartigheid.
Dankbaarheid, blijdschap en verdriet wisselen elkaar af. En ook de eerlijke uitspraken over het moeilijke proces van accepteren en loslaten. Maar steeds weer komt de conclusie dat een zekere relatie met God en met medemensen onontbeerlijk is om het leven vreugdevol en voor sommigen op zijn minst draaglijk te maken. Er zijn veel goede woorden gezegd en gehoord die de moeite waard zijn om te koesteren en te onthouden.
Maar weet ik nu wat een mannenavond is? Ik weet hoe het op deze Bouwsteen gaat, wat de sfeer is en ik waardeer de mate van openheid, maar wat de meerwaarde is boven die van een mensenavond is mij nog niet helemaal duidelijk. Zou het de barbecue zijn waarmee de avond werd afgesloten of ligt het aan mijn mate van mannelijkheid? Maakt ook niet uit. Ik kan afsluiten met de opmerking dat het zinvolle avonden zijn die duidelijk in een behoefte voorzien.
Vooral zo doorgaan.

Siep van der Zee
lid van de werkgroep Vorming en Toerusting

Bouwsteen 18 Hoe creëer je een wereldwijd thuis?


Degene die op deze avond rabbijn Tamarah Benima introduceerde, Fake K. begint te vertellen dat hij zijn hele leven meent te hebben geweten dat het Jodendom één van de grote wereldgodsdiensten is. En nu zegt de rabbijn in haar boek dat dat niet zo is. Wat niet? Hij raakt door haar uitspraak zo in de war dat hij zegt heel nieuwsgierig te zijn naar haar verhaal. Hoe zit het nou?
De hele avond heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten om haar te kunnen volgen. Deels vanwege de a.oe..ie. .a. .e. .aa., maar ook omdat mevr. Benima in zo’n rap tempo haar meningen ventileerde. We zaten in de sjoel en als een echte leraar benadrukte de rabbijn haar stellingen met geschreven trefwoorden op een flap-over. Het papier had geen ruitjes of lijntjes en al snel stonden de teksten wat scheef op het vel. Vertellen en schrijven deed ze tegelijk. En zoiets, denken, praten, schrijven en de lijn van je verhaal in de gaten houden laat zich niet ongestraft. Plotseling raakte ze haar concentratie kwijt toen ze tussen alle serieuze woorden door riep: “oh wat een ontzettend leuke panty heb je aan”. Daarbij wijzend op de zo zorgvuldig uitgezochte fantasiepanty’s die we van Tineke B. gewend zijn. De rabbijn viel helemaal uit haar rol en toen we uitgelachen waren was er even het moment om te recapituleren. “Waar waren we ook alweer?”
Oh ja, is het Jodendom een godsdienst ja of nee? Er volgde een hele rij uitspraken over wat het Jodendom volgens de rabbijn dan wel is en wat de voor- en nadelen hiervan zijn.
Onze definitie van het begrip geloven gaat deze avond ook op de helling.
Voor de rabbijn is het Jodendom het THUISgevoel. Een juridisch gevormde godsdienst met veel voorschriften, rituelen en waarden die voor alle Joden, overal ter wereld en altijd hetzelfde zijn. Vanuit het idee van de diaspora, het besef dat je elk moment van je leven ergens anders ter wereld opnieuw zou moeten kunnen beginnen, is het praktisch en troostvol te weten dat je in elke Joodse gemeenschap wordt opgevangen als familie. Waar ook ter wereld is je thuis.
Het geloof in God is hierbij minder relevant. Naar de synagoge of de sjoel ga je om de familieband, het thuisgevoel te verstevigen. De overal geldende rituelen helpen daar bij, evenals de gemeenschappelijke taal, het Hebreeuws. Wanneer wij als buitenstaanders, als grondgebonden naties menen dat de Joden nergens thuis zijn, hebben zij zelf het gevoel overal thuis te zijn.
Na de pauze was er gelegenheid vragen te stellen. De eerste ging meteen al over reïncarnatie. Dit was aanleiding voor een zeer sterk verkorte cursus Kabbala. Helaas kan ik u niet navertellen hoe één en ander in elkaar greep. Boeiend was het wel. Net zo als de les over de Hebreeuwse taal. Op de vraag of er wel sprake was van conflicten over theologische visies in het Jodendom, vertelt de rabbijn dat elk misverstand begint bij vertalingen. Het Hebreeuws gebruikt in de schriftelijke notatie alleen medeklinkers (zoals ik hiervoor bij een stukje tekst alleen klinkers gebruikte). Voorbeelden op de flap-over maakten duidelijk dat er veel variatie mogelijk is in de interpretatie van de tekst. En waar wij als puristen dit zien als een gebrek of een belemmering, zien de Joden het als een verrijking. Ja, zo kan het ook.
Ook werd nog gezegd dat Jezus ongetwijfeld erg ontvankelijk was voor datgene wat zijzelf, maar ook veel andere mensen, zo veronderstelde de rabbijn, soms ervaart als verlichting. Een moment waarop je je sterk verbonden kunt voelen met .. God. Als een vereenzelviging misschien wel. Op zo’n moment zou Jezus gezegd kunnen hebben: “Ik ben Gods zoon”. En met de uitspraak: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven”, zou Hij dan bedoelen : “God is de weg, de waarheid en het leven”. Ja, zo kan het ook.
Om tien uur luidde Fake K. de sjoelbel en maakte een einde aan deze interessante les.

Siep van der Z.