Zondag 29 januari; avonddienst Water

Zondagavond 29 januari
Kerk aan de Fok
Voorganger: ds. Siebe Sijtsema
Organist: Sjoerd Wijnja
Lector: Marrie Rippen
Foto’s: Franke de Jong
Thema: water

Liturgie
Intochtslied: ps 62: 1 en 4
Bemoediging en groet
Inleiding
Water. …….. (water in doopvont schenken)
Ieder levend wezen heeft water nodig: Mensen, dieren, planten.
Water doet leven.
Maar water heeft ook een andere kant
Het is bedreigend, allesverwoestend, je kunt er in verdrinken;
water is dan dodelijk.
Die beide waterkanten komen vanavond aan de orde,
te beginnen bij water als levensbron.

Drempelgebed
Zingen: Als een hert dat verlangt naar water
Water als levensbron
Lezen: Johannes 4
Zingen: Levend water
Bronnen

Bron van water, bron van leven
Wat is eigenlijk jouw levensbron?
Waar haal je de kracht vandaan?
Waar put je moed uit?
Wat schenkt jouw hoop?
Wat is voor jou levend water?

Orgelspel
Lezen: Genesis 1: 1
Uitleg

In de beginne was de aarde woest en doods,
duisternis lag over de oervloed:
Tohoe wa bohoe op z’n hebreeuws.
Je hoort daar in het donker grommen van de zee.
Dat grommende water van de oervloed,
die alles vernietigende kracht,
zagen we in 1953 in Zeeland,
tijdens de tsunami in Japan
en ook kortgeleden dreigde het water delen van Nederland te overspoelen.
Dat is de andere waterkant…
Dat is in de bijbel de zee, beeld van de onderwereld, het kwaad, de chaos, het onheil.
Als in de bijbel de zee ter sprake komt, is er geduvel
en gaan mensen de zee op dan wacht hen onheil:
Jona, Paulus, de discipelen van Jezus.
Hoor maar……

Lezen: Marcus 4: 35 – 38
Zingen: gezang 467: 1, 3 en 4
Lezen: Marcus 4: 39-41
Overdenking

Storm op zee, hoge golven, tegenwind;
de boot is aan,
de discipelen roeien voor hun leven,
alle hens aan dek…
behalve dan die Ene.
Want ’s Vaders Zoon mag aan boord zijn,
aan dek is Hij niet.
In plaats van een oogje in het zeil te houden, is Hij onder zeil gegaan en doet een oogje dicht.
De Opgestane ligt er voor dood bij.
“Meester… maakt het U niet uit dat we omkomen?”

Het is een verhaal van alle tijden,
van mensen op de levenszee die roeien met de riemen die ze hebben maar voor wie de riemen en Gods arm tekort schijnen.
Want God?
Jezus Hij slaapt.

Hier is beslist geen sprake van slapende gelovigen maar van een slapende God.
“Ontwaak Gij die slaapt en sta op uit de dood” schreeuwen ze.

En dat gebeurt dus, verhaalt Marcus.
Sterker nog, het gebeurt onmiddellijk.
Jezus staat op en stilt de storm.
Dat is een wonder want een storm in je leven stilt meestal niet onmiddellijk.
Het kan tijden duren, de storm, de tegenwind, het hoge water.
Maar is de hoop van dit verhaal:
In nacht en stormgedruis, zijn wij in goede handen,
de handen van God die de hemel, de zee en al wat daarin is gemaakt heeft.
Ook al lijkt Hij soms te slapen,
Hij laat ons niet op de klippen lopen
maar altijd weer zal Hij opstaan e
en dan zal blijken dat uiteindelijk elke storm een storm in een glas water is.
Sterker nog, Jezus doet ons geloven dat water wijn kan worden
dood ………….leven
hel …………….de hemel
de aarde …………..Gods koninkrijk.
Maar zolang dat nog niet zo is, loopt Hij over het water als teken dat Hij,
wat zeg ik, dat God de chaos onder de knie heeft.
En Hij nodigt ons uit om hetzelfde te doen:
Opstaan en lopen op de levenszee
en waar mensen, net als Petrus er door heen zakken,
door hun vertrouwen, hun geloof zegt Hij:
houdt elkaar vast, wees mens voor elkaar, hand in een andre hand,
avond en morgenland.
In die Geest gaan mensen tot elkander.
En ook al weten we niet hoe ver het nog is naar de overkant,
hoe lang de storm duurt, blijf vertrouwen houden in jezelf, in elkaar, en vooral ook
blijf geloven dat God ons tegemoet komt en de hand reikt.

Zingen: Uit vuur en ijzer
Lezing: Openbaringen 21: 1
Overdenking

“En de zee is er niet meer”
Dat is het visioen van Johannes.
Ach, strandliefhebbers hoeven zich niet ongerust te maken;
het gaat hier niet om de zee van plezier maar om de zee als chaos.
Johannes profeteert: Gods Geest zal over de wateren zweven en zal voor altijd een einde maken aan de chaos.
Weg met de zee van geweld,
De zee van lijden,
de zee van verdriet,
Zelfs de dood zal niet meer zijn
want God is dan voor altijd en voorgoed onze levensbron.

Aan het begin van deze viering, schonk ik het water in het doopvont omdat de doop al de genoemde waterkanten in zich heeft.
Het doopvont verbeeldt de zee waarin je ondergaat, kopje onder, maar je komt weer boven, staat op, als nieuw geboren.

Het water van de doop is het teken van Gods verbond dat Hij sluit met de aarde
én met mensen.
In het water mag je geloven dat jij nooit losgelaten wordt maar altijd in Gods hand bent.
En het water van de doop weerspiegelt het vergezicht van Johannes dat de zee,
de chaos niet meer zal zijn
maar dat water wijn wordt,
een stroom van vrede, de vrede van God.
Op die stroom mag een mens zich nu al laten drijven.
amen

Zingen:  Er is een stroom van vrede (mel. Gezang 132)
Overvloed (dankgebed)
Inzameling der gaven
Zingen: psalm 98: 4 (mel. Licht dat ons aanstoot)
Zegen
Zingen: De vrede van de aarde en de hemel (2x)